پرچم سرخ کارگری

وقتی كه گرسنگی جرم می شود

صبح روزسه شنبه  21 خرداد ماه، بیش از صد نفر از كارگران نیشكر هفت تپه در حالی که پلاکارد هایی با مضمون دفاع از حقوق و مطالبات کارگری خویش در دست داشتند اقدام به راهپیمایی  از بازار شوش به سمت فرمانداری این شهر نمودند. كارگران كه بیش از 4 ماه است دستمزد دریافت ننموده اند و شدیدا تحت فشار اقتصادی قرار دارند با شعار " كارگر هفت تپه ایم گرسنه ایم گرسنه ایم"، دردشان را فریاد زدند. كارگران هفت تپه در شهر كوچك شوش امكان دیگری برای امرار معاش ندارند و براستی شعاری كه  می دهند بیان وضعیت وخیم و گرسنگی به معنای واقعی كلمه است.در طول یك ماه گذشته كه آنها به روشهای مختلف صدای اعتراضشان را بلند نموده اند، از سوی مسولین گوش شنوایی نیافتند. چرا که  سیاست كلی دولت مبنی بر نادیده گرفتن حقوق و مطالبات آنها بود. اما به مرور كه صدای كارگران گرسنه هفت تپه بگوش دیگران رسیده است، دولتمردان گرسنگی را جرم تشخیص دادند و به آنها حمله نمودند. نیروهای ضد شورش رژیم بر سر كارگران ریختند و با با طوم آنها را مورد ضرب و شتم شدید قرار دادند. ظاهرا در دنیای امروز لازم نیست گرسنگان صورتشان را با سیلی سرخ كنند، صورت و بدنها را ماموران با باطوم سرخ می كنند!

پس از ضرب و شتم كارگران 4 نفر به نامهای : ایرج عابدینی، نجات دهلی،عباس خمیس نیا و حبیب ناصر، دستگیر و روانه اداره آگاهی شدند. ظاهرا در اینگونه مواقع نه بروكراسی وجود دارد ونه قانونی. مسئله اعتصاب و تظاهرات كارگران بهیچ وجه به اداره آگاهی مربوط نمی شود،اما آنها كارگران بازداشتی را به اداره آگاهی منتقل و به  شدت  مورد ضرب و شتم قرار دادند . اما كارگران هفت تپه با عزمی راسخ اعلام نموده اند كه از این پس  این قبیل  برخوردها آنان را  مرعوب نخواهد کرد وکارگران با تمام توان  به اعتراضات و  مبارزات خویش  ادامه خواهند داد.

آری، امروزه در کشور ما گرسنگان مجرمند و اعتراض برای گرسنگی جرم شناخته می شود، چون همین كارگران گرسنه اگر با هم متحد شوند و از یكدیگر حمایت نمایند ارتشی از گرسنگان خواهند ساخت که بساط گرسنگی و عاملان آن ،یعنی سرمایه داران و نظام سرمایه داری را بر خواهند چید.

کمیته ی هماهنگی برای کمک به ایجاد تشکل های کارگری

25/3/1387

همگام و هم صدا یاد جانفشانان کشتارهای دهه 60 توسط رژیم جمهوری اسلامی را گرامی داشته و حافظه تاریخی جامعه را زنده نگه داریم !

"در خلوت روشن با تو گریسته ام

 برای خاطر زنده گان

 و در گورستان تاریک با تو خوانده ام

 زیباترین سرودها را

 زیرا مرده گان این سال

 عاشق ترین زنده گان بوده اند ! "

                           احمد شاملو                               

تاریخ معاصر جهان مملو از سرکوب، اختناق و جنایت دیکتاتورها، ستمگران و استثمارگران است. کشتار و آدم سوزی در جنگ جهانی دوم توسط نازی ها، کشتار مردم فلسطین توسط رژیم صهیونیستی، کشتار مبارزان در شیلی بعد از کودتای 1973 ، کشتار و مفقودالاثر شدن بیش از 30 هزار نفر، مبارزان در زمان رژیم نظامیان دیکتاتور در آرژانتین ، کشتار مردم کرد در ایران، ترکیه، عراق و سوریه توسط  رژیمهای ارتجاعی و دیکتاتور، کشتار مردم عراق و افغانستان توسط  آمریکا و متحدانش و ...، بخش کوچکی از جنایت علیه جامعه بشری می باشد.

در هشتادمین سال‏روز تولد «چه گوارا»

شباهنگ راد

جنبش‏های اعتراضی کارگران و زحمت‏کشان در کوران مبارزاتی خویش علیه‏ی‏ سرمایه در اقصا نقاط دنیا، علی‏رغم بر جای‏گذاری خسران‏های جانی و مالی، از دستآوردهای بسیار ارزنده‏ای برخوردار می‏باشد که بی تردید نگاهِ دقیق به‏هر یک از این دوره‏ها می‏تواند بر رادیکالیزم مبارزاتی توده‏ها بی‏افزاید. به‏عبارتی دیگر، تاریخ مبارزاتی توده‏های ستم‏دیده‏ مملو از تحولات دگرگونه‏ساز و نقش‏آفرینی‏های بی‏دریغِ عناصر کمونیست و رزمنده، علیه‏ی نظام‏های ظالمانانه و سرکوب‏گر می‏باشد؛ عناصرئی که به امیال و منفعت فردی خود پشت پا زدند و به دنیایی اندیشیدند که مبلغ و مدافع‏ی سعادت و خوش‏بدبختی انسان‏های محروم بود. بی اغراق می‏توان گفت که یکی از آن اسطوره‏ها و کمونیستِ عاشقِ منافع‏ی کارگران و زحمت‏کشان، «ارنستو چه گوارا» بود.

«چه گوارا"ئی که جنبش کمونیستی دنیا بدان مفتخر می‏باشد و نام و اعمال او را در تاریخ‏چه‏ی مبارزاتی خود به ثبت رسانده است. به‏راستی مگر می‏توان نام و نقش کمونیست‏هایی هم‏چون «چه» را در انقلابات رهائی‏بخش نادیده گرفت و بر جایگاه واقعی وی واقف نه‏گردید؟ دنیای مخالف سرمایه و دنیای مدافع‏ی رهائی و آزادی همواره بر راه و مقّام کمونیست‏هایی هم‏چون «چه» واقف است و هرگز نام این رهروان انقلابات کارگری و مدافعین بی چون و چرای توده‏های ستم‏دیده را فراموش نه‏خواهد کرد؛ از یاد نه‏خواهد بُرد که چگونه فرزندان کارگران و زحمت‏کشان علی‏رغم هزاران مشکلات و معضلات رو در رو، پای پیش گذاشتند تا خلق‏شانرا آزاد سازنند.

«چه» در 14 ژوئن 1928 در آرژانتین به‏دنیا آمد و از همان نوجوانی مسیر واقعی زندگی خود را انتخاب نمود و بر خلاف بسیاری از هم سن و سال‏های‏اش قدم در راهی گذاشت که چیزی جز به‏رسمیت شناختن حقوق میلیون‏ها انسان محروم نبود. به‏همین دلیل مارکسیسم – لنینیسم را سر منشاء کاری خود قرار داد و علی‏رغم کمی سن به ریشه‏ی اصلی مصائب و دشواری‏های رو در روی زحمت‏کشان پی بُرد و با تمام وجود به‏مبارزه با آنان برخاست. تماس با انقلابیون کوبا و شرکت عملی در مبارزات‏شان علیه‏ی حکومت سرکوب‏گر باتیستا و به تبع از آن پیروزی انقلاب از زمره فعالیت‏های سیاسی - عملی بی وقفه‏ی «چه گوارا» را تشکیل می‏داد.

«چه گوارا» بعد از به اهتزاز در آوردن پرچم کارگران و زحمت‏کشان به‏همراه فیدل کاسترو و دیگر کمونیست‏های راستین در سرتاسر کوبا، قصد انقلابی دیگر، در نقطه‏ای دیگر از جامعه‏ی نظام‏های وابسته به امپریالیسم را در سر داشت و بر همین اساس، بدون کم‏ترین چشم‏داشتی، با همه و با مقّام و منصب خویش در کوبا وداع گفت و با باوری عمیق به وظایفِ انترناسیولیستی‏اش، به‏کمکِ دیگر انقلابیون شتافت.

«چه» علی‏رغم تعلق و وابستگی شدید به کوبا، قدم در راهی گذاشت که به‏جرأت می‏توان گفت جنبش کمونیستی جهان کم‏تر با چنین انسان‏هایی روبرو گردیده است؛ چرا که عمیقاً و عملاً بر این باور بود که: "هر کجا امپریالیسم چهره خود را نشان می‏دهد با او جنگ کن".  به‏راستی که بر اعتقادش پای فشرد و به‏جنگ با آنان برخاست.

بی‏گمان و در چارچوبه‏ی چنین واقعیاتی سرمایه‏داران و دشمنان طبقاتی توده‏های ستم‏دیده بی‏کار نه‏نشسته و در تلاش بودند تا مانع‏ی اوج‏گیری انقلاب و جنگی دیگر توسط فرزندان دلیر محرومان گردند. جنگی که «چه گوارا» به‏همراه چند تن دیگر از رزمندگان بولیوی، علیه‏ی دولت حاکم بر این کشور به‏راه انداختند.

بالاخره دشمن با سازماندهی گسترده و با گسیل نیرو موفق می‏گردد تا پایگاه «چه» و یاران‏اش را کشف نماید  و در نبردی نابرابر در منطقه‏ی "نتاکروز" بولیوی وی را زخمی و سپس دستگیر نماید و در زمانی کوتاه قلب پر از کین‏اش را از حرکت باز دارد.

اگر چه مزدوران و سرکوب‏گرانِ سرمایه قادر گردیدند بر جسم «چه گوارا» غلبه نمایند؛ امّا هرگز نه‏توانستند حقانیت و آرمان‏های والای وی را تا ابد دفن نمایند. بی دلیل نیست که «چه» به تاریخ پیوست و دنیای انسانیت و آزادی، مرگ «چه گوارا" را به تولدی دیگر تبدیل نمود؛ تولدی که میلیون‏ها انسان حقیقت‏جو، پرچم و تصویر او را در دست گرفته و همواره یاد او را گرامی می‏دارند و بر افکار و اعمال کمونیستی این انسان تحول‏گرا پای می‏فشارند.

در هشتادمین سال‏روز تولد «چه گوارا» جای دارد تا بار دیگر یاد این عنصر وفادار به آرمان‏های والای کارگران و زحمت‏کشان را گرامی داریم و بر این امر خطیر تاکید گردد که در دنیای سراسر ظلم و نکبت‏بار، تنها ایده‏هایی می‏توانند جامعه‏ی سراسر اجحاف و نابرابر را در هم ریزند که منفعت و خواسته‏های کارگران و زحمت‏کشان را بر منافع‏ی حقیر خویش تقدم شمارند. راه و آرمانی که «چه گوارا»ی کمونیست، مبلغ آن بود و تا آخرین لحظه از حیات خویش بدان وفادار ماند. بی دلیل نیست که «چه گوارا» در یادها باقی مانده است و همواره توده‏های ستم‏دیده‏ی سرتاسر جهان از وی به نیکی یاد می‏کنند.

14 ژوئن 2008

24 خرداد 1387

نگرانی خانواده قربانیان آتش سوزی شازند از فراموش شدن

به‌ نقل از روزنامه سرمایه شنبه 11 خرداد ماه

 خبرنگاران اعزامی به شازند اراك، ترانه بنی یعقوب و فریده غائب: پنجشنبه، نهم خردادماه میدان اصلی شهر شازند اراك چهره دیگری به خود گرفته است. همه چیز سیاه و غمگین است. بیرق های سیاه، مردم سیاه پوش و صدای ضجه های پی درپی زنان و مردانی كه در مصلای كوچك این شهر در سوگ 26 جوانی نشستند كه زنده زنده در آتش سوختند.
یكشنبه هفته گذشته (چهارم خرداد) كارخانه های كیمیاگستران سپهر و كیمیاگران امروز كه كارخانه های مواد پتروشیمی و شیمیایی بودند، در شهرستان شازند كه در 33 كیلومتری جنوب غربی اراك واقع شده، منفجر شد و 26 نفر از كارگران آن كارخانه زنده زنده در آتش سوختند و 50 نفر نیز با جراحت های عمیق روانه بیمارستان شدند.
وارد حیاط كوچك مصلای شازند كه می شوی، جوانی سیاه پوش روی زمین نشسته و به آسمان خیره شده، نای حرف زدن ندارد. همراهش می گوید: «برادرش را در آن آتش سوزی از دست داده و به خاطر شوك زیاد دهانش برای حرف زدن باز نمی شود.»

اطلاعیه کمیته مرکزی حزب کمونیست ایران

بمناسبت جانباختن 21 کارگر و زخمی شدن ده ها تن دیگر

 بر اثر آتش سوزی در دو مرکز تولیدی ایران

بر اساس گزارش خبرگزاری های مختلف در اثر بروز آتش سوزی در دو کارخانه تولید مواد شیمیایی در استان مرکزی 21 کارگر جانشان را از دست داده و 44 تن دیگر زخمی شدند. گزارشها حاکیست که وضعیت جسمی 7 تن از زخمی شدگان وخیم است.  آتش سوزی در دو کارخانه "كیمیاگستر" و "كیمیاگران  امروز"  در  شهرک صنعتی  "بابایی بازنه" در نزدیکی شهرستان "شازند" روی داده و برخی از مسئولین دولتی به روال همیشگی علت وقوع این فاجعه را بي‌احتياطى كارگران هنگام جوشكارى يكى از مخازن حاوى مواد شيميايى اعلام کرده اند.

 بروز این وقایع فاجعه بار  مستقل از ابعاد آن در مراکز تولیدی ایران تازگی ندارد و این واقعه دردناک هم آخرین آنها نخواهد بود. جمهوری اسلامی با قوانین غیر انسانی و ضد کارگری خود، بی توجهی به حفظ امنیت کارگران در محیط کار را به یک سیاست عملی نهادینه تبدیل کرده است. قوانین جمهوری اسلامی رسیدگی به وضعیت ایمنی در محیط کار را به هیئت های مشترک کارفرمایان و وزارت کار واگذار کرده است، نهادهایی که جان کارگر برایشان هیچ ارزشی جز تولید سود بیشتر برای سرمایه دارن ندارد. در اثر نا امنی محیط کار  که نتیجه منطقی قوانین و سیاستهای رژیم و سود پرستی صاحبان صنایع و سرمایه داران است هر روزه شماری از کارگران اعضای بدن خود را از دست می دهند و یا بکام مرگ می روند که لیست شماری از آنها در ستون وقایع دلخراش روزنامه ها درج می شود.

طبقه کارگر ایران از زبان فعالین و پیشروان خود در فرصت برگزاری مراسم و آکسیون های اول ماه مه بارها ضد کارگری بودن این قوانین را اعلام کرده و بر ضرورت تامین بهداشت و امنیت محیط کار که کارگران بیشتر عمر و زندگی خود را در آن بسر می برند تاکید کرده اند. اما تا زمانی که طبقه کارگر ایران با اتکا به نیروی خود تشکل های طبقاتی و توده ای خود را بر پا نکرده و عملا آن را به رژیم تحمیل نکرده اند و تا زمانی که با اتکا به تشکل های خود نهادهای کارگری را برای نظارت بر تامین امنیت محیط کار تشکیل نداده اند، وقایع محیط کار همچنان از کارگران قربانی می گیرد.

از فعالین و تشکل های کارگری در داخل انتظار می رود که کار تبلیعی و روشنگرانه حول ریشه یابی بروز وقایع دلخراش دو کارخانه "کیمیا گستر" و "کیمیاگران امروز" را به یکی از محورهای فعالیت خود در میان کارگران تبدیل کنند تا توده هر چه بیشتری از کارگران به ماهیت واقعی این وقایع و حقوق طبقاتی خود در این رابطه پی ببرند.

حزب کمونیست ایران ضمن محکوم کردن جمهوری اسلامی و کارفرمایان این دو کارخانه بعنوان مسبب اصلی این واقعه، با خانواده ها و بازماندگان این واقعه دلخراش، کارگران این دو واحد تولیدی و کارگران سراسر ایران عمیقا ابراز همدردی می کند و یاد جانباختگان این واقعه را گرامی می دارد.

کمیته مرکزی حزب کمونیست ایران

4 خرداد 1387  ---  26مه 2008

راهکار سوسیالیستی در اوضاع سیاسی کنونی «موانع و  امکانات»

هلمت احمدیان

گرایش سوسیالیستی و جایگاه آن در اوضاع سیاسی ایران، به عنوان یک موضوع مهم عینی و اجتماعی مدتهاست به یک بحث جدی در میان نیروهای چپ و کمونیست تبدیل شده است. دلیل این امر قبل از هر چیز به نیاز مبرم تر جامعه به گفتمان های رادیکال و سوسیالیستی در پاسخ به نیازهای مبارزاتی و سیاسی جامعه بر می گردد و این امری فی البداهه نیست. گرایش سوسیالیستی با حضور گسترده اش در جامعه ایران، تاریخی طولانی را پشت سر دارد و در جنبش های اجتماعی چند دهه گذشته مهر خود را بر همه جنبش های حق طلبانه و عدالت خواهانه کوبیده است. نمونه بارز این حضور گسترده در جریان انقلاب 57 بود که بویژه در جنبش کارگری و جنبش انقلابی کردستان خود را نشان داد. این گرایش با اعتصاباتش و ایجاد جنبش کنترل کارخانه و شوراهای کارگری این تجربه را فرا روی همه نیروهای سوسیالیستی در ایران قرار داد که بدون حضور طبقه کارگر، سوسیالیسم نمی تواند آینده ای قابل اتکا  داشته باشد. این گرایش توانست بر بطن جنبش انقلابی کردستان سنت و فرهنگ و رویه ای نو و متفاوت از راهکارهای ناسیونالیستی را به صحنه آورد و به قدرتی اجتماعی و توده ای تبدیل شود و این گرایش توانست نیروهای سوسیالیست ایران را به جهتی براند که علیرغم کشتارها و سرکوبگرانه جمهوری اسلامی، تاثیرات افکار و راهکارهای آنها دهه ها بر جامعه ایران بماند.

اگر حضور طبقه کارگر در صحنه سیاسی جامعه زمینه پیشروی مارکسیسم را فراهم آورد و برای دوره ای طولانی همنگری زیادی را در بین نیروهای چپ و کمونیست بر سر پایه ترین اصول اعتقادی بوجود آورد، در سالهای اخیر نیز رشد جنبش کارگری که بر بستر آن طیف وسیعی از فعالین پپشرو به میدان آمده اند و امر تشکل یابی توده ای کارگری به امر مبرم آنها تبدیل شده است. بر بستر این ریشه عمیق و گسترده و تعمیق اختلاف و مبارزه طبقاتی در ایران از یک سو  و بحران استراتژیک گرایشات رفرمیستی و لیبرالی در سالهای اخیر از سوی دیگر، ما شاهد رشد بیشتر گرایشات سوسیالیستی هستیم، بگونه ای که حضور و تاثیرات آن  به واقعیتی غیر قابل انکار و اغماض حتی برای جبهه مخالف تبدیل شده است.

همچنین رشد دوباره این روند کمک کرده است که تببین های لیبرالی و سوسیال دمکراتیک از نقش و جایگاه چپ بی اعتبارتر گشته و نیروهای صاحب این گرایش ها حنایشان در بین مردم از هر زمانی بیشتر رنگ باخته و از ادعاهای نیم بندشان برای بهبود وضع جامعه بیشتر فاصله گرفته و با صراحت بیشتری خود را در راستای تعقیب استراتژی های راست و نئولیبرالیستی بیابند و بیشتر به آلترناتیوهای از بالا چشم بدوزند. به عبارتی دیگر به حاشیه رانده شدن نسخه ها و پروژه های رفرمیستی باعث تضعیف بیشتر اپوزیسیون بورژوایی شده و آنها عملا یا به دنبالچه های بی رمق رژیم یا  به چشم براهان «عطوفت» نیروهای امپریالیستی تبدیل شده اند. این روند همچنین باعث ضعیف تر شدن تمایلات امکان گرایانه در اقشاری از مردم متوهم برای "رهایی" از دست جمهوری اسلامی به کمک آمریکا و متحدینش، بویژه بعد از مشاهده نتایج مرگباری که این نوع راه حل ها در عراق و افغانستان، شده است.

این ریشه ها و روندها در اوضاع کنونی مجموعا بیشتر از هر زمانی زمینه رشد راهکارهای رادیکال و سوسیالیستی و متکی به خود را در جامعه ایران فراهم کرده است و به این اعتبار ایفای نقش نیروها و احزاب سوسیالیستی بیشتر از گذشته برای تقویت این آلترتاتیو پر رنگ تر گشته است. بر این بستر است که جسارت و ابراز وجود رادیکال، پیشرو  و علنی این جریان در فعل و انفعالات اجتماعی تناسب قوای جامعه را تغییر داده و مرزهای رایج کار سیاسی به شکل سنتی را شکسته است. این روند و این نیروها با استفاده از همه فرصت ها و ظرف های موجود در جامعه، در قالب های جدید از جمله در قالب تشکل های کارگری، دانشجویی و توده ای خود را می نمایانند و دخالتگریشان در مسائل جامعه هر روز بیشتر و بیشتر می شود.

گرایش سوسیالیستی که در اعماق جامعه ایران ریشه دوانده است و بیش از یک ربع قرن با درنده ترین رژیم های جهان درافتاده و سراشیبی ها و سختی های زیادی را طی کرده است، اینک بیشتر از هر زمانی به حضور قدرتمند تر در رویدادها و روندهای سیاسی جامعه نیاز دارد و بستر این همسویی همانگونه که تاریخا هم به اثبات رسیده داشتن استراتژی مشترک و معطوف شدن هرچه بیشتر به جنبش کارگری  و جنبش های دیگر اجتماعی است.

در پرتو رشد این روند، نیروهای سیاسی در داخل و خارج کشور ، بیشتر و بیشتر خود را تحت فشار خود تطبیقی با اوضاع فرارو می بینند و در فکر معطوف و متکی شدن بیشتر به پایه های اجتماعی، کارگری و توده ای خود هستند. اما جنبش های اجتماعی در جامعه ایران را نمی توان با روش ها و سنت های ناکارا و محدود نگرانه رایجی که ریشه در سنت های منسوخی که استراتژی سوسیالیتسی در آن غایب است و هر چه بیشتر از مبارزه عینی طبقه کارگر و اقشار تهیدست و محروم و حق طلب جامعه  فاصله گرفته، پاسخ داد.

کمونیست ها و نیروهای چپ و انقلابی می توانند در پرتو نقد و بررسی موانع و چالش های موجود، بر بستر یک کار و فعالیت مشترک، در راستای خدمت به یک استراتژی مشترک سوسیالیستی از تجربه ها درس گرفته و بیشتر و بیشتر خود را به روند عینی و موجود درون جامعه ایران تطبیق دهند.

چرا که اگر از اختناق و دیکتاتوری حاکم بر جامعه ایران به عنوان یک عامل خارجی که امکان فعالیت نیروهای و سازمان های چپ و کمونیست را دشوار ساخته و موجب دور افتادن شان از موضوع و محل کار و فعالیتشان، که به پراکندگی و تضعیف آنها انجامیده است، بگذریم، باید روی عوامل درونی یعنی ضعف و کاستی ها در بین این نیروها تاکید نمود که باعث تشتت و تیر و تار شدن افق و استراتژی مشترک بین این نیورهای بوده است.

افراد و نیروهای سیاسی که خود را در جبهه رادیکال و سوسیالیستی جامعه می بینند، طیف ناهمگونی را تشکیل می دهند که به صورت تشکیلاتی یا فردی از ریشه ها و تاریخ های متفاوتی برخوردار هستند. دسته بندی این نیروها در گذشته به خط بندی هایی مربوط بوده، که از فاکتورهایی از قبیل شیوه و سبک کار تا تعلقات اردوگاهی آنها سرچشمه می گرفت . شوروی، چین، آلبانی، کوبا و ...هرکدام در گذشته شاحص بازشناسی طیف بندی ها و بلوک بندی های بین نیروهای سیاسی در ایران بود، که دیگر به آن شکل سابق نیست.

با این وصف و با توجه به همه موانع و فرصت ها سئوال این است که در شرایط کنونی چه حلقه ای می تواند این طیف وسیع و متنوع و پراکنده نیروهای چپ و کمونیست را به هم نزدیک کند؟

تجربه نشان داده است که شرط قرار دادن برنامه و پلاتفرم مشترک برای همکاری مشترک بین این نیروها نمی تواند کارآیی چندانی داشته باشد، چرا که هیچ نیرو و جریانی از برنامه و پلاتفرم کمی ندارد و همچنانکه در گذشته و بارها گفته شده است می توان برنامه موجود هر یک از احزاب و گروههای موجود را با اندکی تغییر، مبنایی برای برنامه مشترک برای همه دید.

همچنین و همانگونه که در عمل هم تجربه کرده ایم جمع فیزیکی نیروها و وحدت تشکیلاتی این نیروها هم راه حلی موثر نبوده و نیست. چرا که در بهترین حالت و در شرایطی که همه نیروها به این تشکل جدید هم متعهد باشند، تنها به تشکیلاتی مقداری قوی تر و بزرگتر از تشکیلات های فعلی منجر می شود. در حالیکه همانگونه که در عمل هم دیده ایم این نوع تشکل، برای همه نیروهای تشکیل دهنده اش، تشکیلات دوم خواهد بود.

با این حساب و با نگاهی به وقایع این چند سال اخیر به روشنی می بینیم که فراسوی قول و قرار و وعده و وعید این نیرو یا آن نیرو، فراسوی سنت های ریشه دار سکتاریستی در بین این یا دیگری؛ فراسوی کنفرانس ها و نشست های این جریان با آن جریان، دو عامل اصلی می تواند محورهای اصلی همگرایی و وحدت بین گرایشات سوسیالیستی گردد. اول افق و استراتژی مشترک سوسیالیستی و تقویت عملی این روند در درون جنبش های اجتماعی و دوم پاسخ به نیازهای واقعی این جنبش ها در داخل ایران و در راس آنها جنبش کارگری، چرا که بطور واقعی این دو، بسترهای عینی و رئالیتسی ای هستند که دیوار ها و مرزها و خط کشی ها، را به کناری می نهند و فضا را برای همکاری و بهم نزدیک شدن طیف های مختلف نیروهای چپ و  کمونیست فراهم می سازند.

ساختن بنای این افق را از هم اینک با پراتیکی که خدمت به رشد این روند می کند باید مبنی قرار داد. نمی توان خود را گرایش سوسیالیستی نامید و در عمل به شکل و شمایل یک نیروی سرنگون طلب صرف عمل کرد. سرنگونی بدون جایگزینی آلترناتیو سوسیالیستی، مرز بین نیروهای سوسیالیست و لیبرال را مخدوش می سازد. نمی شود در جنبش کارگری فعال بود و تنها به خواسته های صنفی کارگران معطوف بود و  تشکل های توده ای کارگری را از حرکت بسوی ایجاد ارکان دخالت گریشان برای کسب قدرت دور نگه داشت. نمی شود طرفدار جنبش رهایی زن بود و این جنبش را در چارچوب مبارزه به یک سری خواسته های محدود و لیبرالی محدود دید و  ....

استراتژی مشترک سوسیالیستی، افق، زبان و همسویی عملی و پراتیکی نیروهای سوسیالیست در بطن این جنبش هاست.

بر این بستر است که تقدم و تاخر و جایگاه این نوع فعالیت، مدتهاست نه از سر تعلقات و وابستگی های گذشته این یا آن نیرو، و حتی در درون یک حزب و سازمان، نه از روی طول و عرض فعلی این یا آن تشکیلات، نه از روی تعلقات تشکیلاتی یا غیر تشکیلاتی این یا آن فعال، بلکه در تلاش صادقانه و صمیمانه هر تک صدایی در پاسخ به ضرورتی که جنبش های واقعی در جامعه مان فرا روی تک تک ما به عنوان انسان های کمونیست قرار داده است، سرچشمه می گیرد.

این روند به سرعت فاصله فعالین داخل و خارج کشور را، که دشمن بر ما تحمیل کرده در نوردیده و فریاد و صدایی مشترک در همه جهان می شود. تجربه مبارزه یکدست برای آزادی فعالین کارگری و در راس آنها محمود صالحی نشان داد که این همان حلقه وحدت و نزدیکی نیروهای چپ است. دفاع از آزادی دانشجویان سوسیالیست نشان داد که کمپین های عملی و پراتیکی، همه جویبارهای پراکنده در داخل و خارج را به رود پرخروشی از عزم جریان رادیکال، سوسیالیست و میلتانت تبدیل می کند که می تواند بستری مناسب برای تشکلات طبیعی و متکی بهم را در آینده و بویژه در دل تشکلات توده ای کارگری، دانشجویی و زنان فراهم سازد.

اتحاد عمل و همگرایی در پرتو  داشتن یک استراتژی مشترک و در پاسخ به نیاز جنبش های اجتماعی در ایران و در راس آنها جنبش کارگری مسیر و امکانی است که در شرایط کنونی می تواند نیروها را بهم نزدیک یا از همدیگر دور سازد.

  برگرفته از جهان امروز شماره 207